Juni: Togo - Nederland - Togo - Ghana - Togo

Hallo allemaal,

Vandaag is een typische regenachtige zondagmiddag aan boord van de Africa Mercy. Jawel, dat lees je goed; regenachtig. Deze maand is dan eindelijk het regenseizoen begonnen. Soms regent het dat het giet, en dan breekt gewoon de zon weer door. Overal wordt het groener en de droge plekken worden weer gevuld met water. De natuur leeft op! Zo was ook mijn laatste maand; regen en zonneschijn. De titel van deze blog heeft daar nogal wat mee te maken. Ik zal je daarover gaan vertellen...



Lennart is mijn beste maat, hij woont bij mij in het dorp, Ellewoutsdijk. Al een tijd ging het slecht met zijn moeder. Toen ik weg ging thuis, om naar de Africa Mercy te gaan in December, was haar levensverwachting niet lang. Ik zei tegen mijn moeder, als het niet goed gaat of ze is er niet meer; dan kom ik terug naar huis, naar Lennart en zijn familie. Zo ging het langzaam verder en ik bleef langer weg van huis. Ik kreeg via via te horen dat het wat minder ging met Lennart zijn moeder. En ik ging voor mijzelf allemaal redenen zoeken om niet naar huis te komen. Ze hebben mij hier nodig, de vliegreis kost een hoop en er zal wel genoeg hulp zijn. Dus ik dacht, dan ga ik niet. Totdat Lennart mij een e-mail stuurde waarin hij vroeg of ik naar huis kwam, al was het maar voor een week... Weer zoeken naar redenen, advies vragen en gebed. En ja, waar komt het op neer; ik help hier indirect en ik zou een noodkreet negeren van iemand waar ik heel goed mee ben? Zo werkt het niet; dus snel actie ondernomen. Dinsdagmorgen stuurde Lennart mij een mail, woensdagnacht zat ik in het vliegtuig...



We vlogen met Royal Air Maroc, ik zeg we, want Marijke vloog ook naar Nederland. Haar moeder moest naar het ziekenhuis voor een behandeling aan kanker. Omdat ik zei dat ik naar Nederland ging, bood dat voor haar de kans om er voor haar moeder te zijn! Lennart kwam mij ophalen en we zijn meteen naar zijn moeder in het ziekenhuis gegaan. Op dinsdag is ze naar huis gebracht met de ambulance. Ik mocht Lennart en zijn moeder helpen de hele tijd. Ben met Lennart meegegaan om allemaal dingen te regelen voor het verblijf van zijn moeder thuis. Op vrijdag is ze helaas overleden, ze is 59 jaar geworden. Ze was zo een lieve vrouw en was altijd op de hoogte van alles.



Ik had gebeden, en de Heer heeft gehoord en actie ondernomen. Ik wilde graag 2 zondagen naar huis komen, en niet gewoon 1 week, want op vrijdag overleed Lennart zijn moeder. Mijn retour was 600 euro, erg goedkoop. Ik heb met mijn maten (John en Lennart) kunnen praten, loltrappen en helpen. Ik heb mijn familie gezien. Ik ben 3x naar de kerk geweest en heb daar kunnen praten met de mensen en een fijne tijd gehad. Ik heb motor gereden, met de zeilboot gevaren en naar de bioscoop geweest. Ook heb ik dingen kunnen regelen voor mijn verblijf hier aan boord. En geen moment heb ik moeten beslissen wat ik moest doen, het werd voor mij geregeld. En geen moment voelde ik me beschaamd als Christen. Er waren momenten dat ik kon praten over het geloof. Elk moment was de Heer bij me en leidde mij. Het was een speciale tijd in Nederland. Het vliegtuig wat opsteeg na ons vanaf Schiphol (Royal Air Maroc), moest een noodlanding maken..



Het weekend nadat ik Nederland was geweest zijn Suzanne en ik met nog een stel, Todd uit America en Gemma uit Engeland, op pad gegaan met de motor. Het was een lang weekend, dus we konden op donderdag middag al weg. Eerst reden we naar Kpalime, 120 KM Noord vanaf Lome. Daar was een mooi hotel, waar we netjes verwelkomd werden door het personeel. Lekker gegeten, en tijdens het eten kwam de eigenaar bij ons zitten. Een Togolees die 25 jaar in de USA, Virginia gewoond heeft. Die had mooie verhalen! En zijn vrouw kwam uit Griekenland, en samen hebben ze lang in Oostenrijk gewoont. Al het personeel en het eigenaars koppel had een portofoon. Ze riepen elkaar op 'Cobra, cobra, this is the commander come in' dat was de eigenaar die zijn vrouw opriep. Zijn personeel was verder Cobra 2 en Cobra 3. Het was gezellig daar.




De volgende dag weer lekker opgestapt op de motor, die eigenlijk wel vol zat, Sue had een grote backpack, en op de tank nog een tas. Maar hupsakee, de paden op en lanen af. Lange gravelwegen met wegwerkzaamheden, een waterval zonder water, stijle bergpassen met 25% stijgende haarspeldbochten (steeds je hoorn gebruiken voor het verkeer wat jou niet ziet) een grenspost, waar iedereen uit het dorp de WK volgt, en uiteindelijk aangekomen net over de grens met Ghana, in Wli. Even op adem komen en alles achterlaten wat niet nodig was. Snel omhangen en om 6 uur 's avonds de bergen in. We moesten wel snel, want het wer al donker. De gids ging voorop en met zijn machetti maakte hij de weg vrij. Eindelijk om 7 uur boven aangekomen. De tent opgezet, wat een rotklus zonder licht, maar dat wist ik nog wel van vroegere tijden in de marine. Een vuurtje gemaakt. En lekker boven op de berg geslapen in de tent. De volgende dag weer opgestaan en naar de waterval gegaan. Schitterend daar en wij waren de eersten, daarna werd het drukker, en zijn wij weer terug gegaan naar het hotel. Hier lekker gegeten en voetbal gekeken. En vroeg naar bed, want de volgende dag zijn we weer terug gereden. Op het eind nog wat druppels water, maar het hele weekend schitterend weer! We hebben iets meer dan 500 Kilometer gereden dat weekend!



Afgelopen week ben ik lekker tekeer kunnen gaan met het nieuwe radio systeem. Alles is geinstalleerd en werkt. Nu rest mij de puntjes op de i; documentatie, tekeningen, procedures en uitleg. Daar ben ik ook nog even mee bezig. Dan heb ik nog een camera, een laptop liggen. En dan nog van allerlei zaken. Ik hoef mijzelf niet te vervelen. De jongens in de klas hebben vorige week examen gehad. Deze week zal ik gaan beginnen met solderen. In Nederland heb ik wat bouwpakketjes gekocht en die gaan we de komende tijd in elkaar zetten. Ook zal ik wat gaan uitleggen over de systemen op de brug. Dit weekend lag ook de Franse Marine weer naast ons. Vrijdag zijn we met mensen van boord en van de Franse Marine naar een feestje gegaan op de Amerikaanse Ambassade. Eerst gevolleybalt, en daarna lekker met wat mensen kunnen praten. Er waren nog wat Nederlanders hier in Lome die een project met een dam aan het doen waren. Ook was Stephan, een Franse Marineman, die eerder hier in Lome was met een schip, meegekomen. De volgende dag zijn we bij hem aan boord geweest en kregen we onze eigen rondleiding. De Mistral was de naam van de schuit, en was zo'n beetje als de Nederlandse Johan de Witt. En de voetbal wordt ook gevolgd, elke dag hebben we live de wedstrijden. Als Nederland speelt, staat alles weer ouderwets op zijn kop!!!




Op het plaatje hierboven kan je zo een beetje de plaatsen zien waar ik zoal geweest ben, of nog naar toe moet! De shirts die we aanhadden was voor een vriendin van Sue, die had een actie tegen rado, dus moesten we daar gehoor aan geven. Zo, dat was het voorlopig wel weer even, nu ga ik even rondlopen aan boord, voetbal kijken en een bakje thee drinken! Morgen weer hard aan de slag!

Het beste allemaal en God's zegen!

Vanuit Togo, Michiel

Update: Ghana and more!

Lome, Togo

Beste iedereen!

Vandaag is het zondag 16 Mei, ik zit in mijn werkplaats op Dek 2. Onder het stalen dek loeien de 4 Frichs generatoren, op Dek 1. Het geluid en de temperatuur maken het hier 'erg comfortabel'; ik zit aan boord van het schip, de Africa Mercy. Hieronder zie je mijn werkplaats; een lekkere bureaustoel, een onmisbare ventilator, een airco die het slechts 3 weken en 4 dagen heeft uitgehouden, opslag voor componenten en de computer. Omdat ik nogal wat onderzoek moet doen naar installaties hier aan boord, moet ik best vaak bronnen op het internet raadplegen en veel e-mail verkeer onderhouden. En natuurlijk op een dag als vandaag, mijn blog updaten en mailen met iedereen! Ik heb ook nog foto's van Koninginnedag aan boord gepubliceerd in mijn vorige blog; check it out!



De laatste weken waren erg druk, het hospitaal zit bijna helemaal vol, de operatiekamers draaien op volle toeren. Af en toe is er dringend bloed nodig, dan gaat de bemanning bloed geven. Een vrouw werd geholpen aan boord, aan een tumor, en ze was nog zwanger ook. Ze verloor 22 liter bloed, dus dat moest aangevuld worden natuurlijk! Na een hele lange operatie is ze nu aan de beterende hand!




Met mijn werk ben ik ook erg druk. Ik heb wat projecten lopende. Ik ben bezig met het project "Ship-Shore comms", een communicatie systeem tussen de wagens en het schip. 15 van de 30 wagens krijgen een radio, het schip een radio gekoppeld aan een computer. Op de computer kunnen we 3 van de 15 auto's tracken met GPS signaal en ze volgen op de kaart. In een noodsituatie kunnen ze op een knopje drukken in de auto, en het schip wordt zo gealarmeerd! De antenne plaats ik op het dak van de brug, de radio in bridge-equipment room en de computer met speaker en microfoon in de receptie. Een hoop werk om uit te zoeken, testen en organiseren. Maar erg leuk. Het hele systeem (€25.000) is gedoneerd door een Nederlandse firma, daar kunnen we best trots op zijn als Hollanders! Het e-mail verkeer gaat zo een stuk makkelijker, geen taal problemen. Ook ben ik bezig met het verbeteren van de dekking van de UHF handheld radio's, daarvoor een extra antenne plaatsen. En, wederom, een Nederlandse firma sponsort daar een onderdeel voor! De kapitein vroeg mij om de beide GPS'en redundant te maken; als 1 van de 2 GPS's uitvalt, neemt de andere het automatisch over! Ik vind het heerlijk om hier mee bezig te zijn; ik wordt volledig vrijgelaten daarin, eigen baasje, maar moet veel communiceren met de eind-gebruikers van de systemen.





Zo moest ik afgelopen maandag op komen draven in de Oxygen Concentrator container. In deze container staat een installatie om zuurstof onder druk aan te leveren voor gebruik in het hospitaal. De installatie werkte al 3 dagen niet meer, en het hospitaal draaide nu op de nood-voorraad; 10 cylinders gevuld met Zuurstof. Dus ik aan de slag, druk op je schouders; de organisatie wil weten of het gemaakt kan worden, een service monteur gestuurd moet worden; kortom kan het ziekenhuis blijven draaien, of moet alles afgelast worden de komende tijd; zonder zuurstof geen operaties.... Een gebed, een zegening voor de installatie, veel geduld en veel tijd; 's avonds om 11 uur was de Concentrator weer zuurstof aan het produceren, het ziekenhuis kan blijven draaien. Wat bleek nou; er was geknutseld met de bedrading en een zuurstof analyse print was defect. Na wat programmeren kon ik de functie van deze print omzeilen. Ik voel in mijn werk dat ik zo geholpen word door Hem, "eigen baas" met Hem als mijn kapitein.





Afgelopen weekend zijn we met de groep naar Ghana geweest. Eerst naar Accra; de hoofdstad van Ghana. We sliepen daar in een hotel (geen water, geen airco; erg normaal hier). We zijn daar naar een groot winkelcentrum geweest, supergroot met een cinema en popcorn. Veel Ghanezen kunnen daar niets kopen, het is veel te duur voor hen! Maar je kan goed zien dat dit land het meest ontwikkeld is van West-Afrika. 's Avonds hebben we lekker gegeten, ik besloot nog even de wachten met het eten van krokodil, totdat ik in Zuid-Afika ben! Daarna naar een terras geweest, ze gaven daar op straat optredens; acrobatiek, door brandende hoepels springen en glas eten, en dat gewoon op straat, tussen al het verkeer, erg grappig! Na wakker te worden, niet te douchen, richting de markt gegaan, en daar een busje gezocht voor de volgende trip. Daar vond ik een auto uit Zeeland, de sticker er nog op;



Een lange rit later kwamen we aan in Ada. Alle ritten met de busjes zijn hier weer een avontuur. De wegen zitten vol met putten, of over een zandweggetje scheuren met 90 km/h... Enfin, daar aangekomen, in een bootje gestapt, en naar een soort 'resort' gebracht. Aan de ene kant het strand en de oceaan, aan de andere kant de rivier die het land in- en uitstroomt. Daartussen rieten hutjes, een bar/keuken en hangmatten tussen de palmbomen. Erg vervelend. Overdag lekker rondgehangen, gerelaxed, gezwommen en gegeten. 's avonds rond een vuurtje gezeten, en 's avonds in de hut overnacht; een huisje van takken en palmboombladeren, een defect lampje in de top, een bed met een muskieten net met gaten, een houten tafel om je spullen te beschermen tegen de krabben die op de vloer rondscharrellen; heerlijk koel! De volgende dag weer gezwommen en begonnen met de reis terug naar Togo. In plaats van de boot, liepen we nu terug tussen de huisjes, naar de parkeerplaats voor onze taxi-bus! Erg leuk om over de bruggetjes te lopen, tussen de kids!

Gisteren ben ik met Suzanne naar een kerk geweest hier in Lome. Een dagwerker wilde graag iets leren over electronica, omdat hij de muziek installatie onderhoud in de kerk. Maar aangezien we al bezig waren met de lessen, moest ik hem nee verkopen. Om hem toch te kunnen helpen, zijn we op de motor naar zijn kerk gereden. Daar heb ik samen met hem en de rest van de muziek groep het mengpaneel onderhoud gegeven, zodat het geluid nu een stuk beter klinkt in de kerk, geen gekraak! Suzanne heeft lekker met de kids gespeeld daar. 's Middags lekker op de motor door de stad gecrosst. En 's-avonds hadden we afgesproken met de studenten uit mijn electronica klas, het was een super avond, niet iedereen was erbij, Gideon moest werken en een andere, Sheku werd geopereerd aan boord, dus zullen we het nog een andere keer doen. Dus waren we met Brice, Alfred en Edoe en zijn vrouw! Een erg goede avond, om zo ook meer van elkaar te leren en te weten!

Tijdens het weekend in Ghana, kwam een vriend en dagwerker van het schip; Caleb, langs om de nacht door te brengen in Ada. Hij vertelde dat hij besloten heeft om de DTS (zendelingenschool) te gaan doen en op het schip te komen werken. Caleb wilde altijd eerst een baan en een vrouw vinden, maar nu wil hij dienen aan boord. Hij werkte vorig jaar in Benin aan boord en dit jaar weer hier in Togo. Hij werkt in het hospitaal, en regelt daar ondertussen van alles. Lastige dingen, zoals overleden patienten, gaat hij niet uit de weg, en is als een rots in de branding voor de verpleegsters in het hospitaal. Toen een babytje overleed een tijd geleden, heeft hij het lichaampje, in een draagzak, net alsof het leefde, over de grens gebracht, en herenigd met de familie. Deze daad en zijn werk, raakte mij. Omdat het volgen van de DTS 700 dollar kost, hebben Suzanne en ik besloten om hem financiel te ondersteunen.

Tot zover! Het is nu 2 uur later dan wanneer ik begon met typen, ik ga een tosti maken, ik heb trek! Vanmiddag nog even een rondje op de motor rijden, en vanavond naar de kerk! Morgen weer lesgeven en druk met de projecten. Binnenkort gaan we de neushoorns bezoeken, en nog naar Benin! We zijn nu op de helft van de missie in Togo. Nog 3 maanden voordat we de reis naar Zuid-Afrika gaan beginnen! De laatste weken ben ik meer in de bijbel gaan lezen, en alles is zo waar wat hierin staat! De toekomst ligt in zijn hand, we proberen te plannen, maar als wij links willen, stuurt hij ons rechts, Hij is onze leider, dus is het even afwachtten met concrete plannen, de ideeen zijn er, volgende keer meer!

Voor allen; veel succes met alles wat je doet in Nederland!

Blessings vanuit West-Afrika, Michiel

Terugblik, nu en de toekomst

1 Mei 2010

Beste mensen,

Het is nu 4 maanden geleden dat ik aan boord ben gekomen van de Africa Mercy. De laatste 4 maanden hebben mijn leven compleet veranderd.

Ik kwam aan boord met het idee; "het zal wel een mooie en boeiende ervaring worden". Totdat ik compassie kreeg voor het schip, zijn taak en bovenal; de kracht die de bemanning dreef om het goede werk te doen. Na 1 maand aan boord heb ik mij totaal overgegeven aan God. Ik begon volledig te vertrouwen in God. Vanaf dat moment wilde ik dat Hij mij leiden zal. En dat heeft hij gedaan, dat doet hij en dat hij blijven doen. Ik zou voor 2 maanden aan boord blijven. Maar Hij heeft andere plannen voor mij en voor iedereen!

Ik had 2 maanden onbetaald verlof gekregen van mijn baas. In een gebed had ik gevraagd wat ik zou doen, zou ik naar huis moeten teruggaan of moet ik hier blijven dienen. Na 5 uur slapen was het eerste wat mijn oren hoorden van mijn chef; “wil je hier blijven aan boord om te dienen”. Ik heb mijn baas verteld dat ik niet meer terug kom, mijn familie verteld dat ik voorlopig nog niet thuiskom en ondertussen is mijn auto ook verkocht. Wat er dan door je hoofd schiet voor je zo'n beslissing maakt! Maar ik heb mijn vertrouwen in de Heer, dus Hij zal zorgen dat het goed komt. Mijn baas was enorm kwaad en er waren mensen die mij niet begrepen. Ik ben vanaf dat moment mijn oude leven gaan opgeven. Ik voel me herboren. Ik ben gelukkig geworden aan boord. Ik ben gaan geloven.

En nu na 4 maanden. Ik voel dat ik geleid wordt. Het zijn de kleine dingen, die van grote waarde zijn! Ik heb veel opgegeven, maar wat ik terug gekregen heb; heel veel liefde, vrienden, een hele lieve vriendin, gestopt met roken, toekomst! Elke dag is nog steeds een uitdaging, ik krijg te maken met problemen op het gebied van mijn werk en in de privé sfeer. En hoe ga je daar mee om? Ik hou ervan om naar de preken te luisteren en hou ervan om naar anderen te luisteren over het geloof. Daarvan leer ik heel veel. Ik zal alleen iets meer de Bijbel moeten lezen, dus dat ga ik doen!

Ondertussen ben ik ook in America geweest, Suzanne had mij uitgenodigd om mee te gaan naar een trouwerij in Florida. Zij had haar reis al geboekt, zo snel en zo goedkoop mogelijk. Nu kon ze de nog tickets voor mij bijboeken. Heel toevallig ging de reis via Ghana naar Amsterdam, naar Boston en dan Florida. Zo konden we mooi mijn familie zien in Amsterdam. Op een zondagochtend hebben we gezellig met mijn familie bij gepraat en kado's over en weer gegeven!
Toen doorgevlogen naar Boston, Suzanne dr zus en vriend ontmoet en een glimp opgevangen van Boston, waar Suzanne vandaan komt! Daarna door naar Florida waar we een week verbleven in een appartement met de ouders van Sue en haar zusje. De trouwerij was de reden om te gaan. Maar die viel eigenlijk tegen voor ons. Het was de week met haar familie en met Sue die alles perfect maakte. We hebben een beetje gewinkeld daar, naar een honkbal wedstrijd geweest en ik heb gegolfd! Daarna weer een lange reis terug. Via Detroit, Amsterdam, Ghana 4 uur taxi, een hotel aan de grens (omdat de grens sluit 's nachts), en zo weer terug naar boord!

Ook zijn we weer teruggegaan naar de camping in Kpalime, de kinderen herkenden ons meteen en kwamen snel naar ons toe om te spelen en te lachen! De kinderen hebben ons hun huizen laten zien. Zij hadden echt weinig, en daarom zijn ze zo blij met het kleinste wat ze krijgen. In 1 van de hutjes was een kereltje ratten aan bakken op een vuurtje. De mensen verbouwden bananen en avocado's. We hebben foto's van het vorige weekend meegenomen en die uitgedeeld. Die kregen allemaal mooie plekjes. De mensen hier hebben over het algemeen bijna geen foto's!
's Avonds weer lekker gegeten en gedanst met de inwoners van het dorpje! Het was weer een leuk weekend!

Twee weken geleden bekeek ik in de ochtend mijn email, mijn ouders schreven mij dat ik nog belasting moest betalen, een flink bedrag... Ik was wat bedroefd, maar ging gewoon aan het werk! Totdat 's avonds tijdens het eten in de eetzaal Harmen, mijn beste vriend hier aan boord, op mij afgestormd kwam en zei;
"Snel, snel, je moet nu komen naar de receptie, Lennart is aan de lijn"
Ik krijg nooit telefoontjes aan boord, waarom belt iemand mij?
"Hallo met Lennart, ik ben nu bij je ouders, en ik sta hier met een potentiele koper voor je auto, hij wil er een goed bedrag voor geven" - "Oké; hij mag de auto kopen!"
Het was puur toeval, vanuit Nederland moesten ze mijn antwoord hebben. De receptionist was Frans en Lennart kon geen Engels of Frans, totdat Harmen voorbij de receptie liep. De receptionist gaf Harmen, en die wist weer waar ik was op dat moment...
Ik was al helemaal vergeten dat mijn auto te koop stond, en nu is de auto verkocht. Dit compenseerde mijn teleurstelling in het betalen van de belasting weer. Ik had gebeden voor hulp met mijn financieen. En mijn antwoord is snel gekomen. Bidden helpt!!

Gisteren hebben we Koninginnedag gevierd. Met alle Nederlanders hebben we er een leuke dag van gemaakt. Zo hebben we het schip versierd met balonnen, slingers, plaatjes met klompen enzo! s' avonds hadden we koekhappen, blikgooien, vlooienmarkt, touwtrekken, quiz en Landrover pulling. Ik zat in de Landrover, en de mensen trokken het voertuig. Ik heb 1 keer een noodgreep moeten doen, een paar kinderen struikelden en ik moest akuut remmen, het liep goed af!! 's Avonds, na het feest aan boord met de Mercy Riders naar de Seamans Mission gereden, het was een mooie dag!

Het schip zal in augustus naar Zuid-Afrika varen om nieuwe generatoren te plaatsen. Ik ben officieel aan boord tot 22 augustus. Verlengen zal voor mij absoluut geen probleem zijn, technici zijn altijd te kort aan boord. Suzanne kan niet aan boord werken dan, zij zal iets anders gaan doen. We bidden nu voor de toekomst. De Heer zal ons leiden, dus dat zal allemaal wel goed komen. Ik ben benieuwd wat Hij in petto voor ons heeft!

Bedankt weer voor het lezen van mijn blog,

Groetjes and greetings to everybody vanuit West-Afrika,

Michiel & Suzanne

Togo is great

25 mrt, 23:37

Hallo allemaal!

Hehe, eindelijke een nieuwe blog! Na een maand tijd is het wel eens tijd geworden! Ik zit weer in mijn werkplaatsje, dat is precies 1 dek boven de haven generators, dus veel herrie en een enomrme hitte. De pas geinstalleerde airco is nu al niet meer operationeel, dus tegen het einde van deze blog zal ik deze ruimte uit zweten! Maar dat geeft allemaal niet, want ik wil jullie graag op de hoogte houden van de zaken hier aan boord, in Lome en in Togo! Aan boord zijn de operaties al weer een tijdje aan de gang, een drukte van jewelste, het hele schip zit vol met doktoren, verpleegsters, laboranten, functies waar ik nog nooit van gehoord heb en die leuk meedoen met scrabble enzovoorts..!

Maar hoe ervaar ik dit, als personeel van de stokers en de monteurs? Ik opereer niet en genees geen blinden! Het is het gevoel van het indirecte helpen; ik weet dat ik een deel uitmaak van de grote hulpverlenings-machine, de Africa Mercy! Elke keer als ik langs de patienten loop, een klusje moet doen in de ziekenzaal, naar de wacht-tent op het dok ga om de airco te fixen, de mensen genezen van hun ziekte de valreep af zie lopen, is dat mijn voldoening! En het is leuk, er zijn zo zoveel leuke kinderen die hier geholpen worden! Ik ben al een paar keer met ze wezen scooby-doo-en, touwtjes knopen! Ook ben ik naar de ziekenzaal kerk geweest, een kerkdienst tussen de zieken, hun moeders en broertjes en zusjes, erg indrukwekkend!

En wat ben ik van plan en wat zijn andere mensen met mij van plan!? Best leuke dingen; - Ik ben bezig met een cursus voor een groepje dagwerkers. Dagwerkers zijn locals, uit Togo, Ghana, Benin, etc, die komen werken aan boord in de engineroom, als vertaler, in de diningroom etc! Er was 1 persoon die vroeg of ik een boek had over elektro techniek, en of ik hem kon helpen. Daar zat ik wat over na te denken, ben gaan organiseren, en heb nu 6 boeken besteld, waar ik de komende tijd uit les zal gaan geven. Les geven, een droom die ik al een tijdje had, wordt realiteit...



Suzanne (mijn vriendin )is bezig met Burkitt's, een speciale soort van kanker die bij kinderen voorkomt in Afrika, erg snelle tumoren die dodelijk zijn op korte termijn! Zij behandelt de patienten in een hospitaal hier in Lome, allemaal heel speciaal, want deze ziekte is pas 55 jaar geleden ontdekt..Ik mag helpen daar met opknappen, spelen met de kids, en van alles!!

Ja ja, naast het "harde" werken, hebben we hier ook een ontzettend mooie en relaxte tijd. Dit weekend zijn we met een groep van 15 man gaan camperen in de jungle van Togo. We hebben erg genoten van de prachtige natuur, de rit (op onze motor 300 km door de bush bush), maar het hoogtepunt wat toch zeker de avond/nacht. We verbleven op een veldje midden in de natuur. Er waren allerlei paadjes de jungle in waar her en der hutjes stonden. Het is dus echt zo, er zijn hier veel mensen die echt nog leven als in de tijd van het jagen en verzamelen. Toen we onze tenten aan het opzetten waren, kwamen er al wat kinderen helpen. Na wat rondgekeken te hebben, gingen we spagetti maken op een vuur. Ook de kinderen vonden dit heerlijk. Toen het donker was begon het feest! We hebben een enorm kampvuur aangelegd, overal kwamen de Afrikaanse mensen uit de jungle om samen met ons een gigantisch feest te hebben. Er zaten drie gasten op jambees te spelen, de rest was rond aan het dansen, het zingen en aan het genieten. Ik denk dat ik wel 25 Afrikaanse kinderen op mijn nek gehad heb om een regendans rond het kampvuur te maken. Het feest was compleet. Dit was echt een zeer unieke belevenis om samen zo'n feest te hebben temidden van prachtige natuur. De volgende dag zijn we naar een hele mooie waterval geweest, waar we heerlijk hebben gezwommen. Overal waar je keek was het super! Kijk even in de foto's voor een indruk. Zo zie je "missionaris" zijn, is zo slecht nog niet!

Zaterdag vertrek ik naar Florida voor een weekje vakantie met Suzanne!!! Veel succes allemaal in Nederland en snel tot de volgende blog!!

Groetjes vanuit Togo, Michiel