De elektronica klas en Ghana

18 juli 2010 Lome, Togo

Hallo allemaal en welkom op mijn weblog!

Zoals jullie misschien al eerder hebben gelezen, geef ik les in Electro/Electronica. De klas bestaat uit 5 vrijwilligers uit Togo, Ghana en Nigeria. Op de maandag- en de woensdag avonden hebben we samen gezeten in de Crew Mess aan boord van de Africa Mercy. We zijn nu bijna aan het eind van de 'outreach' hier in Togo, dus volgende week hebben we de laatste les (21 juli). Ik zal de jongens missen en het gezellig samenzijn. Voor hun waren het goede (en soms moeizame, haha) lessen, maar voor mij was het 1 grote les. In deze blog ga ik zo een beetje schrijven over hoe het zo tot stand gekomen is, de lessen en het praktijkgedeelte; solderen. Ook schrijf ik nog over het laatste weekend in Ghana!



In februari 2010 zijn we begonnen in Togo. De eerste weken kwamen de eerste dagwerkers/vrijwilligers aan boord. Locals die ervaring op willen doen, mee willen helpen en zo wat kunnen verdienen in de vorm van een 'reisvergoeding'. Al snel waren er veel van deze jongens aan het werk in de machinekamer. Ze leren je snel kennen, want elke 'Jovo' ziet er zo anders uit. Ook je functie aan boord ontgaat ze niet. Dus al snel kwamen er wat jongens die een boek wilden hebben, of met vragen om iets te repareren. Ik had geen boeken voor het grijpen en was erg druk. Dit zette mij aan het denken; 'Zal ik les gaan geven', 'hoe doe ik dat' en 'dit wilde ik al een tijd doen'. Dus maar proberen om iets op te zetten, niets te verliezen toch?! Dus ik gevraagd aan de dagwerkers wie er interesse heeft in een cursus/lessen electro/electronica. Dus zijn we samengekomen om te vragen wat hun ongeveer in gedachte hadden. Ze wilden onderwezen worden en ze wilden een boek, die ze zelf wel wilden betalen. Maar hoe kom ik aan boeken?? Das nou toevallig, ik ging naar een trouwerij in Florida, USA, dus via Suzanne en haar ouders boeken besteld, en deze meegenomen vanuit de USA naar Togo, ik voel weer die zware tas als ik er aan denk...



Dus zo kon ik gaan beginnen aan de voorbereiding voor de lessen. En dan kom je er achter, wat zo normaal is als je lessen volgt en krijgt, zo een uitdaging het is om lessen te maken en te geven. Het materiaal; een klaslokaal, met whiteboard, TV, stoelen en tafels, en het moet ook nog een keer vrij zijn op 2 avonden en een beetje geschikte tijd. Gelukkig, gevonden; de Crew Mess, dus snel gereserveerd tot Augustus, de maandag en woensdagavond. Dan pennen, notitieboeken en whiteboardmarkers, gelukkig dat het schip dat heeft. Dan moet je een schema voor jezelf maken, wat wil je wanneer behandelen. Hoe deel je de lessen in? Internet weet veel, dus Googlen maar. Dan vind je van alles over les geven en dan vind je ook 1001 manieren om dit te doen. Maar een manier om les te geven aan 5 jongens uit Afrika, die veelal ouder zijn dan jezelf, dat staat er natuurlijk niet. Elke les toch maar weer de basis aangehouden; motiveren, leren en controleren. En voordat ik elke les begon, had ik een powerpoint presentatie gemaakt met voorbeelden en foto's, schema's enzovoort. Dat is een goede begeleiding. En het belangrijkste; je moet weten waar je over praat; en als je het niet weet, dan zoek je het op voor de volgende les.



In het begin van de lessen heb ik wel moeite gehad met alle voorbereidingen, en het nam veel tijd in beslag, 4 avonden minimaal in de week. Maar na verloop van tijd heb ik de lat voor mezelf wat lager gelegd, je komt er gaande weg achter, wat hun tempo is, en ik wil dat ze het begrijpen en onthouden. Dus 1 les in de week de stof behandelen en de andere les de vragen behandelen. Dat werkte veel beter, voor hun en voor mij. Want ook hun hadden hun prive-leven en het is allemaal vrijwillig. En wat werkt dat fijn hier in Afrika. De jongens willen echt wat leren, staan voor alles open, ze betalen zelfs voor hun eigen boek en komen vrijwillig naar de les. Daar kunnen we in de Westerse Wereld wel eens een voorbeeld aan nemen. Een leraar overspannen de les uit sturen, wat een onzin eigenlijk. Wees blij dat je onderwijs kan volgen. Dus ik zie hier in Afrika echt wel een behoefte aan onderwijs. Dus wie weet, later als ik groot ben...


Best leuk al die berekeningen, maar wat kan je daar nu mee in Afrika? Ik heb gezien dat hier in Togo heel veel 'afval' uit de Westerse wereld wordt 'hergebruikt'. Heel veel auto's, koelkasten, TV's, stereo's en noem het maar op kan je hier terugvinden, wat ooit in Europa gebruikt werd. Neem bijvoorbeeld eens een kijkje in de container voor witgoed en elektra op een hedendaagse stort (of milieustraat), ik weet zeker dat veel van deze spullen naar Afrika worden verscheept. En vaak kan je de spullen gemakkelijk weer opknappen. Vaak is de electronica de boosdoener, dus als je een beetje handig bent kan je van alles repareren. Dus lessen in solderen zou wel heel mooi zijn.



Hoe kan ik ze leren solderen? Want, na alle theorie-lessen werd het wel eens tijd om wat praktijk gericht les te gaan geven. Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige blog, ben ik een tijdje in Nederland geweest, daar heb ik wat onderzoek gedaan naar bouwpakketjes. Ik heb 5 verschillende bouwpakketjes uitgezocht, besteld en meegenomen naar Togo. Een elektrische dobbelsteen, een LED-looplicht, een geluidjes-machine, een geluids-versterker voor slechthorenden en een electronische stemvervormer. Na wat oefeningen met wat bedrading, zijn we begonnen met wat componenten te (de-)solderen van oude 'printkaarten'. Hierna hebben we de bouwpakketjes gemaakt. Op den duur mistte ik wat onderdelen, maar mijn broertje had deze toevallig gevonden en toevallig verstuurd naar Togo! Ook heeft hij de bouwpakketjes gesponsord, super!! Iedereen was blij met het resultaat, want alles werkte naar behoren. Dus wat heb ik nodig om les te kunnen geven? Eigenlijk niet zo veel; een klaslokaal, boeken en praktijk-middelen en tijd, veel tijd!




Naast al het werk en de lessen door de week, was het natuurlijk ook tijd voor ontspanning. Vorig weekend zijn we (weer) naar Ghana geweest. Eerst zijn we richting Cape-Coast gegaan. We gebruikten nu de "Troo-troo", busjes die van plaats naar plaats rijden, die net zo lang wachten met vertrek, totdat de busjes vol zitten. Vaak zijn dit oude bestelbusjes die ze zelf omtoveren tot personenvervoer (4 op een rij, 3 tot 6 rijen), dus je kan je voerstellen hoe je zit. Maar het mooie is, het is goedkoop; voor 5 dollar zit je 4 uur in de bus... Aangekomen in Cape-Coast, zijn we naar Elmina gegaan. Elmina is de eerste Europese nederzetting in West-Afrika, met de eerste kerk. Eerst waren de Portugezen hier de baas, maar na een tijdje de Hollanders (VOC). Elmina werd in eerste plaats gesticht voor het goud, maar na een tijd floreerde hier de slavenhandel. Miljoenen slaven werden vervoerd naar Haiti, Suriname, Amerika de Caribieen etc. Naar schatting 60 miljoen slaven werden verhandeld via het slavenkasteel te Elmina over een periode van meer dan 300 jaar. Heel apart om dan daar rond te lopen, te weten dat je voorouders hier mee te maken hadden. Een plakaat op het binnenplein van het slavenkasteel sierde de tekst over een predikant van Veere, die zeer geliefd was.



Na het slavenkasteel hebben we nog door het stadje rondgelopen. Echt een mooi oud stadje, met veel Europese invloeden, en een Nederlands kerhof. s'Avonds hebben we in Cape-Coast gegeten, kreeft, en overnacht. De volgende dag zijn we naar de canapee-walk gegaan. Touwbruggen tussen de boomtoppen van het regenwoud. Echt een leuke ervaring. En gelukkig waren de bruggen gebouwd door Canadezen... Daarna naar een aapjes opvangplek gegaan. Een Nederlands koppel heeft daar een heel leuk initiatief; ze vangen apen en andere dieren op, om ze weer uit te zetten. En ook de locals er bewust van te maken, dat ze niet alles moeten opeten. Want ze eten hier alles, behalve de lizards. Hierna hebben we lekker bitterballen gegeten (zelfgemaakt). De volgende dag zijn we naar Tema gegaan.



Tema is de havenplaats naast Accra, de hoofdstad van Ghana. Hier was de Logos Hope afgemeerd. De Logos Hope is net als de Africa Mercy een schip met als doel kennis, hulp en hoop te brengen over de hele wereld. Dit schip blijft meestal 2/4 weken in een haven liggen. Het schip is ongeveer hetzelfde, alleen waar wij ons hospitaal hebben, beschikken zij over een groot theater, een boekenwinkel en ruimtes waar ze evangeliseren. Het publiek komt daar echt naar het schip toe, ze wachten in lange rijen. Zij worden dan binnengeleid, krijgen een film over het schip te zien, er staat een brugsimulator (mooi!!!). Dan lopen ze de boekwinkel binnen. Hierin staan duizenden boeken, christelijke, kennis, strips enzovoorts, gewoon veel! Hierna lopen ze door een ruimte met muurschilderingen over het verhaal van de verloren zoon. Dat hadden ze heel mooi afgebeeld. Daarna ruimte voor koffie, thee en een praatje. Ik kan me voorstellen dat dit echt een attractie is voor de mensen over de hele wereld. In Europa barst het van de attractieparken, maar dat is niet overal zo, en niet iedereen kan dat betalen. We werden mooi rondgeleid en mochten mee-eten. De bemanning was erg jong, vergeleken met de Africa Mercy, want bij ons hebben de meeste al veel (werk)ervaring opgedaan. Het was erg fijn op de Logos Hope!



Hup, snel, met de taxi terug naar Togo. Snel naar de grens. Maar de lui bij de grens zijn hier zo langzaam en staan zo op hun strepen. Dus dat duurde en duurde. Snel naar de Seamans-Club. Eindelijk; de finale van het WK. Wat een spanning, maar helaas verloren. Een tweede plek is ook goed, als klein kikkerlandje! De week begon weer, ik werd wat ziek, maar ben nu weer beter. Dit weekend lekker de wacht aan boord. E-mail schrijven, bloggen en de laatste lessen voorbereiden. Nog 4 weken voordat we varen naar Durban, Zuid-Afrika. Ik heb er al zin en Suey ook. Suey gaat in een weeshuis werken voor Aids/Hiv kinderen en baby's. Zij zal de 0-3 jarigen onder haar hoede nemen, echt wat voor haar. Voordat we varen zal ik mijn anderhalve motor verkopen hier, dan heb ik weer wat centjes voor in ZA. Dan kan ik hopelijk transport kopen om daar Suey op te zoeken en een trip met haar te maken. Ik heb gezien dat ze daar een mooie stoomtrein hebben!



Ik hoop meer te groeien in mijn geloof, om sterker in mijn schoenen te staan. Gelukkig komen er binnenkort wat Nederlandse boeken en DVD's die ik kan bestuderen. Het is soms wel moeilijk. Maar ik voel dat ik van God een missie heb gekregen, en deze zal ik volharden voor hem. Ik heb geen baan meer, geen auto meer en mijn geld zie ik langzaam krimpen. Maar ik hoef niet bang te zijn. Ik heb bescherming, een leider en een vriend, dus waar maak ik me druk over???



Het gaat jullie allen goed, veel succes in deze hittegolf! Tot mails en blogs!

Blessings vanuit Togo, Michiel

Juni: Togo - Nederland - Togo - Ghana - Togo

Hallo allemaal,

Vandaag is een typische regenachtige zondagmiddag aan boord van de Africa Mercy. Jawel, dat lees je goed; regenachtig. Deze maand is dan eindelijk het regenseizoen begonnen. Soms regent het dat het giet, en dan breekt gewoon de zon weer door. Overal wordt het groener en de droge plekken worden weer gevuld met water. De natuur leeft op! Zo was ook mijn laatste maand; regen en zonneschijn. De titel van deze blog heeft daar nogal wat mee te maken. Ik zal je daarover gaan vertellen...



Lennart is mijn beste maat, hij woont bij mij in het dorp, Ellewoutsdijk. Al een tijd ging het slecht met zijn moeder. Toen ik weg ging thuis, om naar de Africa Mercy te gaan in December, was haar levensverwachting niet lang. Ik zei tegen mijn moeder, als het niet goed gaat of ze is er niet meer; dan kom ik terug naar huis, naar Lennart en zijn familie. Zo ging het langzaam verder en ik bleef langer weg van huis. Ik kreeg via via te horen dat het wat minder ging met Lennart zijn moeder. En ik ging voor mijzelf allemaal redenen zoeken om niet naar huis te komen. Ze hebben mij hier nodig, de vliegreis kost een hoop en er zal wel genoeg hulp zijn. Dus ik dacht, dan ga ik niet. Totdat Lennart mij een e-mail stuurde waarin hij vroeg of ik naar huis kwam, al was het maar voor een week... Weer zoeken naar redenen, advies vragen en gebed. En ja, waar komt het op neer; ik help hier indirect en ik zou een noodkreet negeren van iemand waar ik heel goed mee ben? Zo werkt het niet; dus snel actie ondernomen. Dinsdagmorgen stuurde Lennart mij een mail, woensdagnacht zat ik in het vliegtuig...



We vlogen met Royal Air Maroc, ik zeg we, want Marijke vloog ook naar Nederland. Haar moeder moest naar het ziekenhuis voor een behandeling aan kanker. Omdat ik zei dat ik naar Nederland ging, bood dat voor haar de kans om er voor haar moeder te zijn! Lennart kwam mij ophalen en we zijn meteen naar zijn moeder in het ziekenhuis gegaan. Op dinsdag is ze naar huis gebracht met de ambulance. Ik mocht Lennart en zijn moeder helpen de hele tijd. Ben met Lennart meegegaan om allemaal dingen te regelen voor het verblijf van zijn moeder thuis. Op vrijdag is ze helaas overleden, ze is 59 jaar geworden. Ze was zo een lieve vrouw en was altijd op de hoogte van alles.



Ik had gebeden, en de Heer heeft gehoord en actie ondernomen. Ik wilde graag 2 zondagen naar huis komen, en niet gewoon 1 week, want op vrijdag overleed Lennart zijn moeder. Mijn retour was 600 euro, erg goedkoop. Ik heb met mijn maten (John en Lennart) kunnen praten, loltrappen en helpen. Ik heb mijn familie gezien. Ik ben 3x naar de kerk geweest en heb daar kunnen praten met de mensen en een fijne tijd gehad. Ik heb motor gereden, met de zeilboot gevaren en naar de bioscoop geweest. Ook heb ik dingen kunnen regelen voor mijn verblijf hier aan boord. En geen moment heb ik moeten beslissen wat ik moest doen, het werd voor mij geregeld. En geen moment voelde ik me beschaamd als Christen. Er waren momenten dat ik kon praten over het geloof. Elk moment was de Heer bij me en leidde mij. Het was een speciale tijd in Nederland. Het vliegtuig wat opsteeg na ons vanaf Schiphol (Royal Air Maroc), moest een noodlanding maken..



Het weekend nadat ik Nederland was geweest zijn Suzanne en ik met nog een stel, Todd uit America en Gemma uit Engeland, op pad gegaan met de motor. Het was een lang weekend, dus we konden op donderdag middag al weg. Eerst reden we naar Kpalime, 120 KM Noord vanaf Lome. Daar was een mooi hotel, waar we netjes verwelkomd werden door het personeel. Lekker gegeten, en tijdens het eten kwam de eigenaar bij ons zitten. Een Togolees die 25 jaar in de USA, Virginia gewoond heeft. Die had mooie verhalen! En zijn vrouw kwam uit Griekenland, en samen hebben ze lang in Oostenrijk gewoont. Al het personeel en het eigenaars koppel had een portofoon. Ze riepen elkaar op 'Cobra, cobra, this is the commander come in' dat was de eigenaar die zijn vrouw opriep. Zijn personeel was verder Cobra 2 en Cobra 3. Het was gezellig daar.




De volgende dag weer lekker opgestapt op de motor, die eigenlijk wel vol zat, Sue had een grote backpack, en op de tank nog een tas. Maar hupsakee, de paden op en lanen af. Lange gravelwegen met wegwerkzaamheden, een waterval zonder water, stijle bergpassen met 25% stijgende haarspeldbochten (steeds je hoorn gebruiken voor het verkeer wat jou niet ziet) een grenspost, waar iedereen uit het dorp de WK volgt, en uiteindelijk aangekomen net over de grens met Ghana, in Wli. Even op adem komen en alles achterlaten wat niet nodig was. Snel omhangen en om 6 uur 's avonds de bergen in. We moesten wel snel, want het wer al donker. De gids ging voorop en met zijn machetti maakte hij de weg vrij. Eindelijk om 7 uur boven aangekomen. De tent opgezet, wat een rotklus zonder licht, maar dat wist ik nog wel van vroegere tijden in de marine. Een vuurtje gemaakt. En lekker boven op de berg geslapen in de tent. De volgende dag weer opgestaan en naar de waterval gegaan. Schitterend daar en wij waren de eersten, daarna werd het drukker, en zijn wij weer terug gegaan naar het hotel. Hier lekker gegeten en voetbal gekeken. En vroeg naar bed, want de volgende dag zijn we weer terug gereden. Op het eind nog wat druppels water, maar het hele weekend schitterend weer! We hebben iets meer dan 500 Kilometer gereden dat weekend!



Afgelopen week ben ik lekker tekeer kunnen gaan met het nieuwe radio systeem. Alles is geinstalleerd en werkt. Nu rest mij de puntjes op de i; documentatie, tekeningen, procedures en uitleg. Daar ben ik ook nog even mee bezig. Dan heb ik nog een camera, een laptop liggen. En dan nog van allerlei zaken. Ik hoef mijzelf niet te vervelen. De jongens in de klas hebben vorige week examen gehad. Deze week zal ik gaan beginnen met solderen. In Nederland heb ik wat bouwpakketjes gekocht en die gaan we de komende tijd in elkaar zetten. Ook zal ik wat gaan uitleggen over de systemen op de brug. Dit weekend lag ook de Franse Marine weer naast ons. Vrijdag zijn we met mensen van boord en van de Franse Marine naar een feestje gegaan op de Amerikaanse Ambassade. Eerst gevolleybalt, en daarna lekker met wat mensen kunnen praten. Er waren nog wat Nederlanders hier in Lome die een project met een dam aan het doen waren. Ook was Stephan, een Franse Marineman, die eerder hier in Lome was met een schip, meegekomen. De volgende dag zijn we bij hem aan boord geweest en kregen we onze eigen rondleiding. De Mistral was de naam van de schuit, en was zo'n beetje als de Nederlandse Johan de Witt. En de voetbal wordt ook gevolgd, elke dag hebben we live de wedstrijden. Als Nederland speelt, staat alles weer ouderwets op zijn kop!!!




Op het plaatje hierboven kan je zo een beetje de plaatsen zien waar ik zoal geweest ben, of nog naar toe moet! De shirts die we aanhadden was voor een vriendin van Sue, die had een actie tegen rado, dus moesten we daar gehoor aan geven. Zo, dat was het voorlopig wel weer even, nu ga ik even rondlopen aan boord, voetbal kijken en een bakje thee drinken! Morgen weer hard aan de slag!

Het beste allemaal en God's zegen!

Vanuit Togo, Michiel

Update: Ghana and more!

Lome, Togo

Beste iedereen!

Vandaag is het zondag 16 Mei, ik zit in mijn werkplaats op Dek 2. Onder het stalen dek loeien de 4 Frichs generatoren, op Dek 1. Het geluid en de temperatuur maken het hier 'erg comfortabel'; ik zit aan boord van het schip, de Africa Mercy. Hieronder zie je mijn werkplaats; een lekkere bureaustoel, een onmisbare ventilator, een airco die het slechts 3 weken en 4 dagen heeft uitgehouden, opslag voor componenten en de computer. Omdat ik nogal wat onderzoek moet doen naar installaties hier aan boord, moet ik best vaak bronnen op het internet raadplegen en veel e-mail verkeer onderhouden. En natuurlijk op een dag als vandaag, mijn blog updaten en mailen met iedereen! Ik heb ook nog foto's van Koninginnedag aan boord gepubliceerd in mijn vorige blog; check it out!



De laatste weken waren erg druk, het hospitaal zit bijna helemaal vol, de operatiekamers draaien op volle toeren. Af en toe is er dringend bloed nodig, dan gaat de bemanning bloed geven. Een vrouw werd geholpen aan boord, aan een tumor, en ze was nog zwanger ook. Ze verloor 22 liter bloed, dus dat moest aangevuld worden natuurlijk! Na een hele lange operatie is ze nu aan de beterende hand!




Met mijn werk ben ik ook erg druk. Ik heb wat projecten lopende. Ik ben bezig met het project "Ship-Shore comms", een communicatie systeem tussen de wagens en het schip. 15 van de 30 wagens krijgen een radio, het schip een radio gekoppeld aan een computer. Op de computer kunnen we 3 van de 15 auto's tracken met GPS signaal en ze volgen op de kaart. In een noodsituatie kunnen ze op een knopje drukken in de auto, en het schip wordt zo gealarmeerd! De antenne plaats ik op het dak van de brug, de radio in bridge-equipment room en de computer met speaker en microfoon in de receptie. Een hoop werk om uit te zoeken, testen en organiseren. Maar erg leuk. Het hele systeem (€25.000) is gedoneerd door een Nederlandse firma, daar kunnen we best trots op zijn als Hollanders! Het e-mail verkeer gaat zo een stuk makkelijker, geen taal problemen. Ook ben ik bezig met het verbeteren van de dekking van de UHF handheld radio's, daarvoor een extra antenne plaatsen. En, wederom, een Nederlandse firma sponsort daar een onderdeel voor! De kapitein vroeg mij om de beide GPS'en redundant te maken; als 1 van de 2 GPS's uitvalt, neemt de andere het automatisch over! Ik vind het heerlijk om hier mee bezig te zijn; ik wordt volledig vrijgelaten daarin, eigen baasje, maar moet veel communiceren met de eind-gebruikers van de systemen.





Zo moest ik afgelopen maandag op komen draven in de Oxygen Concentrator container. In deze container staat een installatie om zuurstof onder druk aan te leveren voor gebruik in het hospitaal. De installatie werkte al 3 dagen niet meer, en het hospitaal draaide nu op de nood-voorraad; 10 cylinders gevuld met Zuurstof. Dus ik aan de slag, druk op je schouders; de organisatie wil weten of het gemaakt kan worden, een service monteur gestuurd moet worden; kortom kan het ziekenhuis blijven draaien, of moet alles afgelast worden de komende tijd; zonder zuurstof geen operaties.... Een gebed, een zegening voor de installatie, veel geduld en veel tijd; 's avonds om 11 uur was de Concentrator weer zuurstof aan het produceren, het ziekenhuis kan blijven draaien. Wat bleek nou; er was geknutseld met de bedrading en een zuurstof analyse print was defect. Na wat programmeren kon ik de functie van deze print omzeilen. Ik voel in mijn werk dat ik zo geholpen word door Hem, "eigen baas" met Hem als mijn kapitein.





Afgelopen weekend zijn we met de groep naar Ghana geweest. Eerst naar Accra; de hoofdstad van Ghana. We sliepen daar in een hotel (geen water, geen airco; erg normaal hier). We zijn daar naar een groot winkelcentrum geweest, supergroot met een cinema en popcorn. Veel Ghanezen kunnen daar niets kopen, het is veel te duur voor hen! Maar je kan goed zien dat dit land het meest ontwikkeld is van West-Afrika. 's Avonds hebben we lekker gegeten, ik besloot nog even de wachten met het eten van krokodil, totdat ik in Zuid-Afika ben! Daarna naar een terras geweest, ze gaven daar op straat optredens; acrobatiek, door brandende hoepels springen en glas eten, en dat gewoon op straat, tussen al het verkeer, erg grappig! Na wakker te worden, niet te douchen, richting de markt gegaan, en daar een busje gezocht voor de volgende trip. Daar vond ik een auto uit Zeeland, de sticker er nog op;



Een lange rit later kwamen we aan in Ada. Alle ritten met de busjes zijn hier weer een avontuur. De wegen zitten vol met putten, of over een zandweggetje scheuren met 90 km/h... Enfin, daar aangekomen, in een bootje gestapt, en naar een soort 'resort' gebracht. Aan de ene kant het strand en de oceaan, aan de andere kant de rivier die het land in- en uitstroomt. Daartussen rieten hutjes, een bar/keuken en hangmatten tussen de palmbomen. Erg vervelend. Overdag lekker rondgehangen, gerelaxed, gezwommen en gegeten. 's avonds rond een vuurtje gezeten, en 's avonds in de hut overnacht; een huisje van takken en palmboombladeren, een defect lampje in de top, een bed met een muskieten net met gaten, een houten tafel om je spullen te beschermen tegen de krabben die op de vloer rondscharrellen; heerlijk koel! De volgende dag weer gezwommen en begonnen met de reis terug naar Togo. In plaats van de boot, liepen we nu terug tussen de huisjes, naar de parkeerplaats voor onze taxi-bus! Erg leuk om over de bruggetjes te lopen, tussen de kids!

Gisteren ben ik met Suzanne naar een kerk geweest hier in Lome. Een dagwerker wilde graag iets leren over electronica, omdat hij de muziek installatie onderhoud in de kerk. Maar aangezien we al bezig waren met de lessen, moest ik hem nee verkopen. Om hem toch te kunnen helpen, zijn we op de motor naar zijn kerk gereden. Daar heb ik samen met hem en de rest van de muziek groep het mengpaneel onderhoud gegeven, zodat het geluid nu een stuk beter klinkt in de kerk, geen gekraak! Suzanne heeft lekker met de kids gespeeld daar. 's Middags lekker op de motor door de stad gecrosst. En 's-avonds hadden we afgesproken met de studenten uit mijn electronica klas, het was een super avond, niet iedereen was erbij, Gideon moest werken en een andere, Sheku werd geopereerd aan boord, dus zullen we het nog een andere keer doen. Dus waren we met Brice, Alfred en Edoe en zijn vrouw! Een erg goede avond, om zo ook meer van elkaar te leren en te weten!

Tijdens het weekend in Ghana, kwam een vriend en dagwerker van het schip; Caleb, langs om de nacht door te brengen in Ada. Hij vertelde dat hij besloten heeft om de DTS (zendelingenschool) te gaan doen en op het schip te komen werken. Caleb wilde altijd eerst een baan en een vrouw vinden, maar nu wil hij dienen aan boord. Hij werkte vorig jaar in Benin aan boord en dit jaar weer hier in Togo. Hij werkt in het hospitaal, en regelt daar ondertussen van alles. Lastige dingen, zoals overleden patienten, gaat hij niet uit de weg, en is als een rots in de branding voor de verpleegsters in het hospitaal. Toen een babytje overleed een tijd geleden, heeft hij het lichaampje, in een draagzak, net alsof het leefde, over de grens gebracht, en herenigd met de familie. Deze daad en zijn werk, raakte mij. Omdat het volgen van de DTS 700 dollar kost, hebben Suzanne en ik besloten om hem financiel te ondersteunen.

Tot zover! Het is nu 2 uur later dan wanneer ik begon met typen, ik ga een tosti maken, ik heb trek! Vanmiddag nog even een rondje op de motor rijden, en vanavond naar de kerk! Morgen weer lesgeven en druk met de projecten. Binnenkort gaan we de neushoorns bezoeken, en nog naar Benin! We zijn nu op de helft van de missie in Togo. Nog 3 maanden voordat we de reis naar Zuid-Afrika gaan beginnen! De laatste weken ben ik meer in de bijbel gaan lezen, en alles is zo waar wat hierin staat! De toekomst ligt in zijn hand, we proberen te plannen, maar als wij links willen, stuurt hij ons rechts, Hij is onze leider, dus is het even afwachtten met concrete plannen, de ideeen zijn er, volgende keer meer!

Voor allen; veel succes met alles wat je doet in Nederland!

Blessings vanuit West-Afrika, Michiel